Dit het lank geneem vir my om op ‘n boot tipe\/ontwerp te besluit. Aan die begin het ek geglo ek wil nie met seile, takelwerk en knope sukkel nie, en dat ‘n motorjag die enigste uitweg vir my is. My soektog na klaargeboude bote wat binne my (redelik beperkte) begroting val, het my net opnuut weer laat besef dat ek nie ‘n kans met ‘n tweedehandse boot wil waag nie.<\/p>\n\n\n\n
Toe my kop net eers oopgegaan het, en ek met nuwe o\u00eb na verskillende moontlikhede begin kyk het, het die keuse duidelik begin raak. Wat ek vir myself wil bou, is ‘n ketch-tipe seilboot. ‘n Ketch het twee maste, wat die seiloppervlakte dramaties vergroot, en is bre\u00ebr as ander seiljagte. Dit verbeter stabiliteit in die water, al beteken dit ek gaan nie enige waterspoedrekords verbeter nie. Dit pas my soos ‘n handskoen. Hoedspoed is in elk geval meer my styl.<\/p>\n\n\n\n
Wat hierdie stel planne spesiaal maak, is dat daar drie bou-opsies is vir die romp. Die eerste is ‘n tradisionele hout-en-veselglas romp. Hout is duur, veral die hardehoutbalke wat ek sal moet laat invoer. Die tweede opsie is suiwer veselglas. Ek kon egter n\u00earens in Suid-Afrika die “veselglasplanke” opspoor wat in die bouplan gespesifiseer word nie, en ek gaan myself nie doodsoek nie. Dit laat opsie nommer drie.<\/p>\n\n\n\n
Die derde opsie is om ‘n “foamie” te bou – ‘n laag skuimrubber tussen twee lae glasvesel. Daar is heelwat voordele aan di\u00e9 konstruksiemetode. <\/p>\n\n\n\n
Die produkte is maklik plaaslik bekombaar. Isolasie-skuimrubber is plooibaar en kan met ‘n matmes gesny word, alhoewel ‘n elektriese figuursaag meer prakties is. Daarby is dit herwinbaar, brandbestand en ook bestand teen die meeste chemiese middels. Dis ook baie lig, wat beteken die le\u00eb romp kan deur ‘n halfdosyn mense opgetel en gedra word. Dit is die hoofrede hoekom ek op hierdie boumetode besluit het: Die romp kan maklik op sy sy gedraai word om deur die werkswinkel se deur te kom, wat beteken ek hoef nie bekommerd te wees oor vassit nie. Die binnepanele kan dan klaar gesny en voorberei word en gepas word wanneer die boot reeds op die water is, met die motor ge\u00efnstalleer. Dit sal die werk baie vergemaklik.<\/p>\n\n\n\n
Die hoeveelheid veselglaswerk is dieselfde, ongeag watter metode ek kies, so ek berei myself solank sielkundig voor vir lang ure se skuurwerk met ‘n vol oorpak en industri\u00eble stofmasker. <\/p>\n\n\n\n
Elektriese motors vir bote is nie nuut nie, maar nie algemeen nie. Die meeste bote het dieselenjins, ongeag of hulle kragbote of kragseilbote (motorised yachts) is. ‘n Dieselenjin was nooit vir my ‘n opsie nie. Diesel is raserig, rokerig en die brandstof is duur! Daarby het ek deur die loop van my navorsing te veel stories gelees en videos gesien van mense wat in die middel van die see gestrand is met een of ander meganiese probleem. Die elektriese motor – daarenteen – is stil, skoon en selfonderhoudend, met batterye wat volgehou word deur ‘n kombinasie van sonpanele, ‘n windkragopwekker en om van tyd tot tyd by die kragpunte by kleinboothawens ingeprop te wees. Dis ‘n 48V-stelsel, en ek kan dit self regmaak, met telefoniese raad van die tegniese span af.<\/p>\n\n\n\n
‘n Ander voordeel is dat die boot se “huis” elektriese stelsel ook deur die aandrywingstelsel se batterybank gedra kan word. Dit maak die bedrading baie eenvoudiger. Die spasie wat normaalweg deur ‘n dieseltenk ingeneem sou word, kan nou \u00f3f deur elektriese katoeters gevul word, of gebruik word vir pakplek. Laasgenoemde is meer waarskynlik.<\/p>\n\n\n\n
‘n Ander aspek wat ek wil uitlig in hierdie beplanningsproses, is dat ek nie gastoebehore in die boot wil h\u00ea nie. Die idee van ‘n gasontploffing aan boord in die middel van die Stille Oseaan gee my nagmerries. As die ekstra geld wat ek aan ‘n hipermoderne elektriese stelsel uitgee bydra tot my gemoedsvrede, is dit geld wat uiters goed spandeer word.<\/p>\n\n\n\n
(Ek sou in elk geval enige dieselenjins en gastoebehore uitgehaal en vervang het, so die uitgawe is nie skielik anders nie. Die moeite is net minder!)<\/p>\n\n\n\n
Die maste, seile en takelwerk sal deur ‘n maatskappy in Kaapstad aanmekaargesit en ge\u00efnstalleer word, volgens die planspesifikasies. Daardie mense is die eksperts, so ek sal hulle oordeel vertrou.<\/p>\n\n\n\n
Ek was nog nooit op see nie. Nie eens op ‘n Maandag nie. Ek het ook nog nooit eens op ‘n dam geseil nie. Wat ek dus nou wil aanpak is heeltemal uit die bloute uit en teen alle verwagtinge in. Dit tersyde, is daar niks wat my keer om te leer nie. Daar bestaan heelwat teoretiese en praktiese kursusse wat my gaan help om die nodige kwalifikasies te bekom vir my oopwaterbootlisensie en alhoewel ek vermoed ek baie ouer as my klasmaats gaan wees, en een van min vroue, is daar nie struikelblokke in my pad na die nodige kennis nie.<\/p>\n\n\n\n
Die regte leerproses, soos met motor bestuur, sal aanbreek sodra ek die nodige papierwerk in my waterdigte l\u00eaer het en met my boot begin beweeg. Daar is by my absoluut geen twyfel dat die boot se konstruksie stewig sal wees nie – ek ken myself en my vaardighede teen di\u00e9 tyd! – maar die selfvertroue om vrou-alleen hierdie redelik groot ketch te hanteer sal met tyd kom. Daar is plek vir ‘n bemanning, maar dis nie iets waarop ek reken nie, so ek beplan meer solo-reise as enigiets anders. Ek het dus heelwat om te lees, videos om te kyk, ervare seevaarders om mee te gesels en praktiese ervaring om op te doen.<\/p>\n\n\n\n
Daar is ‘n spreekwoord wat lui dat goeie matrose nie uit ‘n kalm see ontwikkel nie. (“Calm seas don’t make good sailors!”) Dis een plek waar die Kaap van Storms definitief ‘n bydrae gaan lewer. Nee, ek gaan nie doelbewus moeilikheid soek nie – so roekeloos en onnosel is ek nie – maar as dit op my pad kom, wil ek weet dat ek dit rustig kan hanteer. Dis ook nog ‘n rede hoekom ek my eie boot wil bou. Ek wil weet wat ek onder en om my het.<\/p>\n\n\n\n